Ik ben Giuseppe, de zoon van Mimmo. Als kleine snotaap wilde ik niets liever dan met papa mee naar het restaurant. De geur van vers deeg, het geknetter van de oven, het geroezemoes van de gasten: ik kon er geen genoeg van krijgen. Mama zag dat minder zitten, dus meestal bleef het bij smeken aan de deur.
Op mijn vijftiende mocht ik eindelijk mee aan de slag. Echt koken was er nog niet bij: ik bakte pizza’s en stond aan de afwas. Na een tijd koos ik een andere richting en stopte ik ermee, maar de keuken liet me nooit helemaal los. Het duurde niet lang voor ik terugkwam.
Ondertussen veranderde er veel. Nonkel Pippo besloot zijn eigen weg te gaan, en papa en ik bleven samen verder doen. Ik bakte pizza’s, en voor de rest van de kaart hadden we intussen een vaste kok in dienst.
Tot die ene donderdagavond. Het weekend stond voor de deur, de reservaties liepen binnen, en onze kok werd van de ene dag op de andere ziek. Ik was gekomen om, zoals altijd, pizza’s te maken. Een paar minuten later stond ik aan het fornuis, met een volle zaal en geen tijd om na te denken.
“Een paar minuten later stond ik aan het fornuis, met een volle zaal en geen tijd om na te denken.”
Dat weekend heb ik gekookt zoals ik het jarenlang had zien doen, met de recepten van papa en nonkel in mijn hoofd en een flinke dosis zenuwen in mijn buik. En het lukte. Sindsdien heb ik de keuken niet meer verlaten.
Vandaag staat hier nog steeds dezelfde passie als toen Mimmo en Pippo begonnen. Elke pizza en elk bord dat de keuken verlaat, draagt een stukje van dat verhaal. Welkom in onze familie. Buon appetito!
Giuseppe zoon van Mimmo, in de keuken van Dal Dottore
